سپس دو لشكر آمادهء كارزار شدند . عبد اللَّه بن ضحاك بن قيس فهرى بر ميمنهء و مخارق بن ربيعهء غنوى بر ميسره و حصين بن نمير سكونى در قلب لشكر شام برقرار شدند . مسيب نجيهء فرازى بر ميمنه و عبد اللَّه بن سعد بن نفيل ( بضم نون ) ازدى ( به سكون زاء ) بر ميسره و رفاعة بن شداد بجلى بر جناح و سليمان بن صرد خزاعى بر قلب لشكر عراق مستقر گرديدند و دو لشكر متوقف شدند . پس از اين جريان اهل شام فرياد زدند : شما بايد مطيع عبد الملك مروان شويد اهل عراق فرياد زدند : شما بايد عبيد اللَّه بن زياد را به ما تسليم نمائيد و مردم بايد از اطاعت ابن مروان و آل زبير خارج شوند و امر خلافت به اهل بيت پيغمبر اسلام تسليم گردد . دو لشكر پيشنهاد يك ديگر را نپذيرفتند و به يك ديگر حمله كردند سليمان اهل عراق را براى قتال وادار ميكرد و آنان را بكرامت خدا بشارت ميداد . سپس نيام شمشير خود را شكست و متوجه اهل شام گرديد و . . . حميد ( بضم حاء ) ابن مسلم ميگويد : ميمنهء لشكر ما بر ميسرهء لشكر شام و ميسرهء ما بر ميمنهء آنان حمله كردند و سليمان بر قلب لشكر حمله‌ور شد و آنان را شكست داديم ، وقتى شب فرا رسيد فرداى آن با ايشان مقاتله نموديم و قتال تا سه روز ادامه داشت . سپس حصين بن نمير ( بضم حاء و نون ) به اهل شام دستور داد شروع به تير اندازى نمودند . تيرهاى آتش بار اهل شام بر سر اهل عراق ميريختند . در نتيجه سليمان بن صرد شهيد شد و جان عزيز خود را فداى خونخواهى امام حسين كرد و خدا توبهء وى را ( كه قبلا حسين را يارى نكرده بود ) پذيرفت و . . . سپس مسيب بن نجبه پرچم لشكر عراق را برافراشت و كارزارى كرد كه سرهائى را از دشمن به خاك هلاك افكند . او سه مرتبه آن لشكر كفر را تحت تأثير قرار داد وى از نظر كارزار بزرگترين شجاع و از لحاظ نابود كردن دشمنان بزرگترين حمله‌ور بود . و . . . او هم‌چنان بدشمنان حمله ميكرد و آنان فرارى مىشدند تا اينكه جمعيت كثيرى حمله كردند و او را شهيد نمودند . پس از مسيب بن نجبه عبد اللَّه بن سعد بن نفيل ( بضم نون ) پرچم اسلام را برداشت